Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Flying Lotus - Cosmogramma

O Steven Ellison ειναι ανηψιός της Alice Coltrane. Πόσες φορές έχουμε δει αυτό το έργο? O γιος/κόρη/ξάδερφος/νονός του τάδε επιτυχημένου καλλιτέχνη να προσπαθεί να βαδίσει στα βήματα του πολύ πιο ταλαντούχου και δικαίως καθιερωμένου συγγενή του και το αποτέλεσμα να μειώνει και την υστεροφημία του παλιότερου αλλά και να θάβει την προσπάθεια του νέου.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για μια ακόμα σελίδα στη γνώριμη αυτή αλληλουχία. Ναι, ο Steven Ellison είναι μακρινός ανηψιός της τεράστιας Alice Coltrane. Ναι, σ' αυτό το δεύτερο δίσκο του ως Flying Lotus η μουσική πατάει πάνω στη μουσική κληρονομιά της κορυφαίας αφροαμερικανής συνθέτριας.Όμως όχι, αυτό που θα ακούσετε δε θα σας κάνει να χασμουρηθείτε. Γιατί, μπορεί η ίδια η Alice να στάθηκε η αιτιά που ο Steven Ellison ξεκίνησε να ασχολείται σοβαρά με τη μουσική, όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι το πραγματικά πρωτοφανές. Έχουμε ένα δίσκο που μοιάζει ακόμα και σαν τίτλος με τα αριστουργήματα της αμερικανίδας μουσικού (Cosmogramma) και όμως έχει τη δική του ηχητική υπόσταση. Είναι τολμώ να πω το ίδιο αριστουργηματικός με τα έργα που προηγήθηκάν και στάθηκαν ώς η κυριότερη πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του. Όσο περίεργο και να φαίνεται δε μου αρέσει να μιλάω για τη μουσική με πολλούς όρους - βασικά δε μου αρέσει να μιλάω για τη μουσική με οποιουσδήποτε όρους απλά φορές όπως αυτή εδώ, η πραγματικότητα με βρίσκει ανύμπορο να κρατήσω το στόμα μου κλειστό.

Να πώ απλά ότι δεν έχω ξανακούσει τόσο επιτυχημένο συνδυασμό jazz και electronica?Θα ήταν πολύ πεζό...Φανταστείτε ένα ηλεκτρονικό ηχητικό σύνολο που εμπεριέχει τις περισσότερες τάσεις της τελευταίας δεκαετίας και ίσως φτάνει ακόμα πιο πίσω (chiptunes,minimal techno,glitch,dubstep, 90s σκήνη του Sheffield) ενώ παράλληλα βασίζεται σε αυτήν την υπέρτατη μουσική καθολικότητα που πρώτη η Alice Coltrane μας έκανε γνωστή στα 70s. Μιλάμε για ένα δίσκο τόσο σύγχρονο όσο και ηχητικά παρελθοντικό. Τα ηλεκτρονικά μέρη μοιάζουν με πιάνο ή με κοντραμπάσσο. Οι ρυθμοί των drum machine μπερδεύονται με πραγματικό (όπως λέμε οργανικό) jazz drumming. Και βέβαια έχουμε την άρπα και τα έγχορδα που παραπέμπουν απευθείας στο δίσκο που κατά την πολύ-πολύ ταπεινή μου άποψη αποτελεί το σημείο αναφοράς για τη σύμπραξη της jazz με την avant garde συμφωνική μουσική και ονομάζεται Universal Consciousness. (Ηχογραφήθηκε το 1971 από την Alice Coltrane). Θα έπαιρνα όρκο ότι το Cosmogramma έχει samples από εκείνο το δίσκο. Είχα να τον ακούσω ένα δύο χρόνια, ήμουν σίγουρος ότι ο Flying Lotus δανείστηκε αυτούσια κομμάτια απευθείας από εκεί. Κι όμως, όχι, ό,τι ακούγεται στο Cosmogramma είναι αυθεντικό ενώ παράλληλα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν η Θεία έχει βάλει το χεράκι της (άλλωτε περισσότερο,σπανιότερα λιγότερο) στην ενορχήστρωση και στη σύνθεση του καθενός από τα 17 κομμάτια.

Για άλλη μια (από τις σπάνιες) φορά, η Απεραντοσύνη του Διαστήματος, το Μεγαλείο της Ανθρώπινης Υπόστασης και η Οικουμενικότητα του Ήχου (Μουσικής) εμφανίζονται (=λάμπουν εκτυφλωτικά) σε ένα και μοναδικό μουσικό έργο. Με το ένα πόδι στο σήμερα, το άλλο στο χθες, ακούμε τη μουσική της αιωνιότητας...

ΥΓ: Δε ζητάω συγγνώμη για ένα ακόμα παραλλήρημα γιατί απλά έτσι πρέπει να γίνει!




Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Cerebellum Joint1 - The NeoSoulJazzHop


Βασισμένο στο ύφος των 2 δίσκων που παρουσιάσαμε ως τώρα με μερικές προσθήκες για να κάνουν τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα και να σας δώσουν και μια ιδέα για το τι θα ακολουθήσει στα επόμενα posts

Τracklist :

1.   Janelle Monae - Tightrope (feat. Big Boi)
2.   Raphael Saadiq - Doing What I Can
3.   Maxwell - The Urban Theme
4.   Bilal - For You
5.   Erykah Badu - Incense (feat. Kirsten Agnesta)
6.   Flying Lotus - Galaxy In Janaki
7.   Autechre - Known(1)
8.   Antipop Consortium Vs Matthew Shipp - Slow Horn
9.   Mike Ladd - Blonde Negress
10. Sa-Ra Creative Partners - Move Your Ass
11. J Dilla - Workingonit
12. Erykah Badu - Soldier
13. Erykah Badu - I Want You

Διάρκεια 52:12
Μέγεθος 71,69MB mp3 file

http://www.mediafire.com/?zmz1tnznmko

Planet Of Happy Bits mixtape

από το 2005 στην αιωνιότητα του διαστήματος ;)


http://www.mediafire.com/?mjj2wt21odm

Το αρχείο ειναι .ogg και παίζει κανονικά στον winamp
Διάρκεια 46:20
Μέγεθος 27,1ΜΒ

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Janelle Monáe - The ArchAndroid

Κάποτε υπήρχε η mainstream pop μουσική που οι μουσικόφιλοι ανά την υφήλιο προσπαθούσαν να αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Βλέπετε, όταν οι λέξεις "ανεξάρτητος", "εναλλακτικός" και "underground" είχαν κάποιο νόημα, οι παραπάνω ενεργοί ακροατές δυσκολευόντουσαν να παραδεχτούν τα mainstream μουσικά τους πάθη, κυρίως για λόγους ιδεολογίας - πώς θα μπορούσαν άλλωστε να δίνουν το χρόνο και τα χρήματά τους σε δισκογραφικές κολοσσούς και μουσικούς αμφίβολου ήθους.Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή  ότι το cErEbElLum jOiNts κάπoτε (πολύ παλιά ούτε που θυμάμαι :P) άνηκε στην κατηγορία αυτών των μουσικόφιλων (για να μη νομίσετε ότι σας κάνουμε συνεχώς τους έξυπνους) αλλά μετά από καιρό και φυσικά μετά από αρκετούς δίσκους όπως το ArchAndroid, βρισκόμαστε σε θέση να ακούμε,να αποφασίζουμε αν κάτι μας αρέσει και πόσο και να μη μας νοιάζει τίποτα άλλο...Και σοβαρά τώρα, ποιός μπορεί πλέον να κάνει τέτοιους δογματικούς διαχωρισμούς όταν υπάρχουν στο προσκήνιο μουσικοί σαν τη Janelle Monáe?

Αφού ακούσετε τα 18 τραγούδια του δίσκου από μια φορά σας έχουμε μια ένα τεστάκι:
 Προσπαθείστε να βγάλετε απ' το μυαλό σας αυτό που μόλις ακούσατε. Προσπαθείστε να το αγνοήσετε και να του βάλετε την ταμπέλα του "σατανικού mainstream προιόντος" ή να το απορρίψετε ως "κλασσικό παράδειγμα κατασκευασμένου hype". Η αποτυχία είναι δεδομένη αν έχετε αυτήν την πρόθεση και σας προειδοποιούμε από τώρα... αλλά... - "Τι είναι τελικά αυτό το ArchAndroid, γιατί πολλά μας τα είπες μέχρι τώρα φιλάρα?????"

Είναι ο Prince του Sign O' The Times διακτινισμένος στο 2010. Είναι ο James Brown που τη μια συναντάει τις αφρικανικές ρίζες του και το afrobeat / high life και την άλλη κάθεται και χαζεύει μια μαυρούλα να ροκάρει (αηδια λέξη) στα επίπεδα της Santogold. Είναι το φουτουριστικό alter ego των soul divas του παρελθόντος που όμως χωρίς ίχνος ναρκισσισμού, τη μια τραγουδούν με απίστευτο class, την άλλη μεταμορφώνονται σε 60-70s girl soul band με μια σχεδόν αβάσταχτη αφέλεια και γλύκα. Είναι ένα καλοστημένο πάρτυ με εκλεκτούς καλεσμένους της υψηλής κοινωνίας που ψάχνει ευκαιρία να καταστρέψει την καθωσπρέπει ατμόσφαιρα λοξοκοιτάζοντας προς ένα οργιαστικό φινάλε αλλά τελικά σαν από θαύμα όλοι καταλήγουν κάπου χαμένοι ανάμεσα στις σκέψεις τους και τους ήχους που ακούγονται γύρω τους. Δεν ξέρω αν είναι δόκιμος ο όρος "σχιζοφρενικός" για να περιγραφεί ο δίσκος αυτός αλλά νομίζω ότι πρόκειται για δυο διαφορετικούς - μουσικούς - κόσμους που ως δια μαγείας καταφέρνουν και συνυπάρχουν στο ίδιο σώμα. Ο τρόπος με τον οποίο η νεαρή Janelle καταφέρνει να συνδυάσει τόσα πολλά (τελικά όχι και τόσο ετερόκλητα απ' ότι φαίνεται!) στοιχεία σε κάνει να προσπαθείς να θυμηθείς πότε άκουσες κάτι αντίστοιχο για τελευταία φορά.
Τη μια ακούς κάτι σαν το "Moon River" από τη φωνή της Audrey Hepburn, την άλλη τη Minnie Riperton ή τις Brides Of Funkenstein (μείον το μπάσο - μπουρμπουλήθρα του Bootsy - αν υπήρχε κι αυτό δε θα άκουγα τίποτα άλλο για κανά 2-3 χρόνια). Άλλα κομμάτια είναι σχεδόν folk μέχρι που σου σκάνε κατι σύνθια και μπερδέυεσαι (προς στιγμή εννοείται, γιατί ξέχασα να σας ξαναπώ το πόσο ωραία δένουν όλα αυτά μαζί!). Ε, μετά, έχει και κάτι ορχηστρικά με βιολιά, βιόλες, κύμβαλα και όταν βγαίνεις από το Μέγαρο Μουσικής έχεις δύο πιθανότητες: Ή θα σε περιμένει στη γωνία ένας indie rocker που μαζί με τις κιθαρούλες του παίζει και κάτι μπλιμπλικάκια,ή, θα πέσεις πάνω σε μια λουσάτη και καταθλιπτική βραζιλιάνικη bossa nova κατευθείαν από τα tropicalismo-sixties (πολλά στοιχειωμένα πνευστά, avant garde έγχορδα, soundtrack-ική χορωδεία και μονόλογος). Bebopbyeya!

Bebopbyeya! Το γεγονός ότι το άλμπουμ αποτελεί το 2ο και 3ο μέρος μιας "σουίτας" (Metropolis: The Chase Suite ειναι το 1ο από το έτος 2007) ίσως τελικά να εξηγεί αυτήν την τεράστια ηχοποικιλότητα (πως λέμε βιοποικιλότητα) όμως σίγουρα δεν απαντά στα καίρια ερωτήματα του πώς και γιατί η Janelle αποφάσισε και κατάφερε να τα αναμίξει όλα αυτά μαζί και να μας δώσει με διαφορά τον δίσκο της χρονιάς.Bebopbyeya!

Θυληκός James Brown


Dance or Die! (ή αλλιώς afro or die!)


Bebopbyeya!





Erykah Badu - New Amerykah Part 2 : Return Of The Ankh


Erykah Badu "also known as Medulla Oblongata, also known as Cerebellum, also known as Annie, also known as analog girl in the digital world, also known as Maria Mexico, also known as Lowdown Loretta Brown, also known as Humdi Lila Allah Jehova"

Η αδιαμφισβήτη βασίλισσα της σύγχρονης soul επέστρεψε επιτέλους στο προσκήνιο και μας υποχρέωσε να βάλουμε τη φωτογραφία της στο background του blog μας το οποίο μοιραία ονομάστηκε από ένα απο τα aliases της. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας με τίτλο New Amerykah ονομάζεται Return Of The Ankh και έρχεται δύο χρόνια μετά το πρώτο μέρος 4th World War.

Tο εξώφυλλο που φιλοτέχνησαν μαζί η Badu με τον θρυλικό Χιλιανό σκηνοθέτη/κομίστα/μουσικό Alejandro Jodorowsky είναι ενδεικτικό του μουσικού περιεχομένου του δίσκου ιδιαίτερα αν το συγκρίνει κανείς με το αντίστοιχο του Part One: Εκεί είχαμε τη Badu σαφώς πιο πολιτικά φορτισμένη, δυναμική και χαοτική όσο ποτέ από μουσικής πλευράς. Το 20 Feet Tall που ξεκινά το δίσκο φέρνει μυρωδιές από το Baduizm του 1997! Αρχικά ίσως ξενίσει (μου συνέβη έμενα τουλάχιστον) το γεγονός ότι μουσικά ο δίσκος είναι πολύ πιο "συμμαζεμένος" και ευκολοάκουστος ενώ μόλις πριν από 2 χρόνια η σαραντάχρονη πλέον Badu έδειχνε να ξεφεύγει τελείως από τις νόρμες της soul με συνθέσεις απλωμένες και ηχητικά πρωτοποριακές ακόμα και για την ίδια την καλλιτέχνιδα που τόσα χρόνια θεωρούνταν μια από τις μεγαλύτερες αξίες στη σύγχρονη μαύρη μουσική.

Όμως η ιδιοφυία (ναι, γιατί περί τέτοιας ακριβώς πρόκειται) των συνθέσεων και η μεστότητα του ήχου θα μας κάνουν να το σκεφτούμε πολύ καλά πριν εκφράσουμε ξανά την οποιαδήποτε αμφιβολία. Αν ακούσεις προσεκτικά θα καταλάβεις ότι πρόκειται για ένα ακόμα αριστούργημα τουλάχιστον ισάξιο με τα Baduizm,Mama's Gun,Worldwide Underground και 4th World War. Και αυτό γιατί το Return Of The Ankh είναι στην ουσία μια μίξη όλων των παραπάνω. Αν ήταν mixtape θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια από της καλύτερες ever και σίγουρα την κορυφαία σ' αυτό που ονομάζεται neo soul. Ξαφνικά, το 4th World War δεν ακούγεται τόσο μακρινό καθώς spaced out σύνθια και funk ρυθμοί μπολιάζονται με τη jazzy χαλαρότητα των πρώτων πονημάτων της Badu και ψυχεδελικά κιθαριστικά σύννεφα αλα World Wide Underground σου θολώνουν το μυαλό μέχρι Η ΦΩΝΗ της και μια άρπα να έρθει να σε βγάλει γλυκά από τη ζάλη.

Δε χρειάζεται να μιλήσω για τους συνεργάτες που δώρησαν τις υπηρεσίες τους για την πραγματοποίηση αυτού του δίσκου. Αναφορικά μόνο πρόκειται για τον ?uestlove και τον Shafiq Husayn (Sa-Ra Creative Partners) εκτός των άλλων - παραπάνω από αναγνωρισμένοι στη γειτονιά της hip hop/soul.
Ας αφήσουμε την ίδια την Erica Wright να μιλήσει αντί επιλόγου:



Και το βιντεοκλιπ (δυστυχώς με θολούρα της λογοκρισίας) του Window Seat από το οποίο η πουριτανική Amerykah προσβλήθηκε τόσο πολύ: